บล๊อคที่ตั้งใจจะอัพเป็นหน้าสุดท้ายในตอนนี้ ..
จนกว่าจะได้กลับมาอัพใหม่ นาวอยากเขียนถึงแม่
.
.
ตอนเด็กๆนาวกับแม่ไม่สนิทกันเท่าไหร่เนอะ เพราะนาวโตมากับย่า
นาวยอมรับว่านาวรักย่ามากกว่าแม่ รักมากกว่าเยอะมาก และรู้ว่าแม่น้อยใจ
แต่หนูแค่พูดตามที่หนูรู้สึกนี่นา ..
.
.
นาวรักย่ามากซะจน นาวไม่คิดจะมาอยู่กับพ่อแม่ที่เยอรมันเลย
แต่แล้ว .. วันนึง ย่าของนาวก็ต้องจากไปไกล แสนไกล
โลกผุพังของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ก็แตกร้าวไม่มีชิ้นดี
.
.
ตอนย่าตาย .. นาวเคยคิดว่า โลกมันแตกไปแล้ว และนาวคงอยู่ต่อไปไม่ได้
.
.
แต่ในความเป็นจริง .. ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป
.
.
แม่ส่งตั๋วเครื่องบินแล้วให้นาวบินขึ้นมาคนเดียว เพราะทั้งพ่อและแม่ทำงาน
และหลังจากเถียงกันด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ว่านาวจะมาหรือไม่มา
แต่นาวก็ไม่สามารถหาเหตุผลที่ดีพอ จะมาค้านแม่กับพ่อได้
.
.
เพราะบ้านที่นาวเคยอยู่กำลังจะถูกขาย
และนาวไม่มีใครที่เมืองไทยแล้ว
.
.
เมื่อทางเลือกไม่มี ..
นาวก็ต้องมาอยู่กับแม่ ทั้งที่ไม่เคยอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต
ถึงแม้แม่กับพ่อจะไปหานาวบ่อยมาก ปีนึง 3-4 รอบ
แต่ก็ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดเวลามาก่อนเลย
.
.
ตอนเครื่องบิน บินขึ้น เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2002
มีเด็กผู้หญิงคนนึง นั่งร้องไห้ตลอดทาง จากกรุงเทพฯ จนถึงแฟรงเฟริต
.
.
เดินออกมาจากเครื่องตาบวม หัวยุ่ง หน้าเยิน ..
มองเห็นพ่อกับแม่ยืนยิ้มรออยู่ ที่หน้าทางออก
แม่ซื้อแจ๊คเก๊ตสีชมพูหวานเหมือนลูกกวาดยืนยิ้มรอ
เพราะกุมภาฯ ยังหนาวมาก และนาวไม่มีเสื้อผ้าของเมืองหนาวเลย
พ่อกับแม่ กอดนาว ทำเหมือนนาวเป็นคนสำคัญของพวกเค้า
แต่นาวก็ยังรู้สึกและคิดไปเองว่านาวเหมือนเป็นคนอื่นอยู่ดี
.
.
อาจจะเพราะ .. หัวใจของนาวตอนนั้นก็ยังไม่ได้จากมาจากเมืองไทย
.
.
แม่บอกว่า “กลับบ้านเรากัน”
แต่ความรู้สึกตอนนั้น ..
นาวรู้สึกเหมือนกำลังจะไปบ้านคนอื่น .. มันไม่ใช่บ้านของนาวสักนิด
.
.
แต่ที่นาวทำได้ก็คือ .. นาวแค่เงียบ .. แล้วเดินตาม แล้วแต่แม่จูงไปไหน
นั่งมาในรถ .. นาวก็ไม่พูด .. รู้สึกเหมือนรถคนอื่น ไม่ใช่ของพ่อแม่ตัวเอง
.
.
ตอนนั้น .. นอกรถหิมะโปรยปราย .. ท้องฟ้าเป็นสีเทาเข้มมาก
แม่ถามว่า “ทำไมหนูเงียบจังลูก”
นาวตอบว่า “อากาศมันเศร้าจัง .. ใบไม้ไม่มีสักใบ.. ต้นไม้มันคงเศร้า”
.
.
แม่ตอบนาวว่า .. “ต้นไม้มันต้องดีใจต่างหาก .. ที่ใบเก่าๆ ไม่สวยๆของมันร่วงลงไป
และอีกไม่นาน ใบไม้สวยๆของมัน .. ก็จะออกมาอีกครั้งนึง”
.
.
วันนั้น นาวไม่ได้พูดตอบกลับแม่ไป .. นาวได้แต่นั่งมองออกไปนอกรถ แล้วก็ร้องไห้
แต่นาวไม่เคยลืมคำพูดทุกคำของแม่เลย .. ไม่เคยลืม
และทุกหน้าหนาวนาวจะมองต้นไม้แล้วคิดแบบนี้ .. แม่เชื่อนาวไหม?
.
.
ตั้งแต่เรารู้ว่านาวป่วย .. แม่ไม่เคยแสดงออกว่าแม่ไม่มีหวังเลยสักที
มีแต่ให้กำลังใจนาว มีแต่เคี่ยวเข็ญไอ้เด็กบ้าคนนี้ให้ทำในสิ่งที่มนุษย์เค้าควรทำกัน
แม่ชอบบอกว่านาวเย็นชา และไม่รักแม่ .. แต่ไม่จริงหรอก
นาวก็รักแม่มากเหมือนกัน แต่นาวแสดงออกหวานๆไม่เป็น
.
.
ไอ้เด็กบ้าคนนี้คงแสดงความรักด้วยวิธีแบบชาวบ้านเค้าไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่
.
.
แม่จ๋า .. หนูขอโทษกับทุกอย่างที่หนูเคยทำให้แม่เสียใจ ช้ำใจ
ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ หนูขอโทษที่แสนดื้อ แสนงอน ชอบเถียง ชอบทำให้แม่น้อยใจ
.
.
และ หนูกราบขอบคุณแม่สำหรับทุกอย่างที่ทำให้นาว ทุกอย่างที่พยายามทำ
ขอบคุณที่อดทนกับลูกสาวคนนี้ ขอบคุณที่ทำทุกอย่างให้
ขอบคุณที่ลากหนูเข้าออกโรงพยาบาล ขอบคุณที่ตามใจนาวทุกอย่าง
ขอบคุณที่บ่น ขอบคุณที่งอนกับนาว และง้อนาว
ขอบคุณที่ไม่มีวันไหนที่แม่ไม่โทรมา ขอบคุณที่เหนื่อยแค่ไหนก็ลุกไปทำกับข้าวให้นาวกิน
ขอบคุณที่มีแต่ให้ และไม่เคยขออะไรนอกจากขอให้นาวแข็งแรงและมีความสุข
.
.
เมื่อตอนเย็น นาวโทรไปหา แล้วบอกแม่ว่า “สุขสันต์วันแม่นะ”
แม่เงียบไปพักนึง แล้วตอบว่า
“เป็นเด็กดีนะลูก เป็นแบบที่นาวเป็น แม่จะได้ไม่ห่วง แม่ขอให้หนูแข็งแรง อยู่กับแม่ไปนานๆ”
.
.
หนูก็อยากให้แม่แข็งแรง .. มีความสุขและอยู่กับนาวไปนานๆนะคะ
.
.
.
แม่จ๋า วันนี้วันแม่แล้ว แต่แม่ต้องจูงมือลูกเข้าโรงพยาบาล นาวขอโทษแม่จริงๆนะคะ
นาวขอโทษ เพราะนาวรู้ ว่าแม่ก็คงคิดเหมือนนาว ว่ามันแย่จัง ที่มันต้องเป็นวันนี้
แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงก็ตาม
.
.
ถ้าจะมีใครในโลก ที่นาวรักได้ เท่ากับที่นาวรักย่า ก็มีแต่ แม่ของนาวคนเดียวที่ทำได้นะ
.
.
.
ขอบคุณนะคะ ที่แม่รักนาว .. แล้ว หนูก็รักแม่ที่สุดเลย
-
kejuliso liked this
-
unsigned-nerd liked this
-
monjangp liked this
-
babyxxxevil posted this
